توضیح تفصیلی عوامل کلیدی موثر
1. مواد و فرمولاسیون
رزین پی وی سی: پی وی سی خود حاوی اتم های کلر است که به آن مقاومت خوبی در برابر اکثر اسیدهای معدنی، قلیایی ها و نمک ها می دهد. با این حال، حلالهای آلی مانند استرها، کتونها، هیدروکربنهای معطر و هیدروکربنهای کلردار ممکن است باعث متورم یا حل شدن آن شوند.
نرم کننده: افزودن نرم کننده ها (به عنوان مثال فتالات ها) می تواند انعطاف پذیری را بهبود بخشد، اما افزودن بیش از حد باعث کاهش مقاومت شیمیایی، به ویژه افزایش حساسیت به روغن ها و حلال ها می شود.
تثبیت کننده: برای جلوگیری از تجزیه پی وی سی تحت گرما و نور در طول پردازش و سرویس استفاده می شود. به عنوان مثال، تثبیت کننده های نمک سرب (مانند سولفات سرب سه پایه) پایداری حرارتی خوبی دارند اما سمی هستند و بر مقاومت در برابر آب و هوا تأثیر می گذارند. در حالی که تثبیت کننده های ارگانوتین برای محصولاتی با شفافیت بالا و الزامات زیست محیطی مناسب تر هستند. تثبیت کننده های ناکافی یا نامناسب منجر به پیری سریع لوله ها در محیط های شیمیایی می شود.
سایر افزودنی ها: پرکننده ها، اصلاح کننده های ضربه و غیره نیز بر پایداری شیمیایی نهایی تأثیر می گذارند.
2. فناوری پردازش
کنترل نادرست دمای پردازش، یکنواختی اختلاط، فرآیندهای قالب گیری اکستروژن یا تزریق ممکن است منجر به پلاستیک سازی ضعیف، تمرکز تنش داخلی یا نقص های میکرو شود. اینها نقطه پیشرفتی برای خوردگی محیط شیمیایی خواهند بود و مقاومت شیمیایی را کاهش می دهند.
3. محیط زیست و شرایط کاربرد
نوع و غلظت محیط های شیمیایی: این عامل مستقیم ترین عامل است. مقاومت PVC با غلظت محیط متفاوت است. به عنوان مثال، می تواند در برابر اسید هیدروکلریک غلیظ، اسید سولفوریک کمتر از 90 درصد، اسید نیتریک 50-60 درصد و سود سوزآور کمتر از 20 درصد مقاومت کند، اما نمی تواند در برابر اسیدهای اکسید کننده قوی مانند اسید سولفوریک بخار و اسید نیتریک غلیظ مقاومت کند.
دما: افزایش دما فرآیند خوردگی شیمیایی را به میزان قابل توجهی تسریع می کند. دمای سرویس طولانی مدت PVC معمولاً برای تجاوز از 55 تا 60 درجه مناسب نیست.
زمان و استرس: غوطهور شدن طولانیمدت و استرس مکانیکی مداوم (مانند فشار داخلی لوله) بهطور همافزایی برای تشدید حمله شیمیایی عمل میکنند، که ممکن است منجر به ترکخوردگی در تنش شود.